Onderdeel van BrugMediaUw huis-aan-huis nieuwsblad met het laatste nieuws uit ZeewoldeUPLOAD HIER
uw eigen nieuws
op onze nieuwssite!
<< Ga terug

'Hoe Savannah zomaar in mijn leven kwam'

'Hoe Savannah zomaar in mijn leven kwam''Hoe Savannah zomaar in mijn leven kwam'

ZEEWOLDE – Heel Nederland was begin juni 2017 in de ban van de vermissing van de Savannah Dekker uit Bunschoten. Op Eerste Pinksterdag werd het lichaam van het 14-jarige meisje bij toeval gevonden door een man die met zijn hond in Bunschoten aan het trainen was. Die man was René Tuinte uit Zeewolde, die hond de Dobermann Aika. Nog elke dag denkt René terug aan wat er die zondagmorgen gebeurde. Voor het eerst treedt hij ermee in de openbaarheid. Als een laatste puzzelstukje dat nog moet worden gelegd.

René Tuinte (58) heeft al meer dan dertig jaar een fotozaak aan het eind van de Raadhuisstraat. Welke Zeewoldenaar heeft er geen pasfoto laten maken? René komt na werktijd tot rust als hij met Dobermann Aika (inmiddels vijf en een half jaar oud) door de omgeving van Zeewolde struint. Op zondagmorgen en woensdagavond volgen de twee daarvoor speciale trainingen. Daarbij gaat het om appèl, het zogenoemde manwerk en speuren. Zondag 4 juni 2017 was het Eerste Pinksterdag. Die dag liep in alle opzichten anders dan René zich bij zijn vertrek van huis (rond 09.00 uur) had voorgesteld. “Na de speurtraining in een weiland nabij Zeewolde reed ik via Nijkerk binnendoor naar Bunschoten, de anderen van de club gingen via de snelweg,” opent hij zijn verhaal. “Ik had gehoord dat er een grote zoekactie was naar de vermiste Savannah, maar ik merkte daar onderweg niets van. Nu bleek dat de fiets van het meisje was gevonden langs de snelweg A1 bij Hoogland, dus werd er waarschijnlijk daar het meest gezocht.”

René kwam die ochtend eigenlijk vooral voor het ‘appèl’, omdat Aika en hij daarvoor enkele weken later mee zouden doen aan een examen. “Het was warm en onze trainster besloot het programma die ochtend om te gooien. Daar ging mijn schema! We gingen dus eerst het manwerk doen.” René liep met Aika via een pad nabij een brede sloot dat een industrieterrein scheidt van een sportcomplex om aldaar te wachten op zijn trainingsbeurt. “Ineens begon Aika uit het niets te speuren. Ik had haar vast aan een lange lijn, ik wilde haar terughalen. Dat lukte niet, ze trok míj mee. Na zo’n twintig meter werd het riet langs de slootkant wat plat. Vijf meter verder bleef Aika ineens staan en zag ik daar... Het leek op een lichaam, maar het was wat opgezet en moet er waarschijnlijk al langer hebben gelegen. Wat er dan met je gebeurt... Je ogen zien iets, maar je hersenen kunnen het nog niet plaatsen. Er gaat op dat moment van alles door je heen… Zag ik het goed?! Ik ben terug gegaan en heb heel hard ‘Martin!’ geroepen. Martin is het manusje-van-alles van de club.”

Met elkaar gingen René en Martin nogmaals kijken. Ze wilden bevestiging. “Samen belden we 112 en zeiden dat ze bij industrieterrein De Kronkels in Bunschoten moesten zijn. Binnen de kortste keren was de politie er. De vindplaats van het lichaam werd aangemerkt als plaats-delict en alles werd afgezet met linten. Via een omweg – anders zou de pers ons mogelijk herkennen – moesten Martin en ik als getuigen mee naar het politiebureau in Amersfoort.” Vol adrenaline in hun lijf gingen de twee mee, van alles moest er worden verteld en geverifieerd. René is vol lof over de politiebegeleiding. “Een rechercheur zei tegen me dat ik heel Nederland had wakker gemaakt, ik was de veroorzaker van het sensationele nieuws. De recherche adviseerde mij om vijf vrienden te bellen om mijn verhaal te vertellen. En natuurlijk ook mijn vrouw Hilda, die nog van niets wist. Daarna hebben Martin en ik een biertje gedronken en zijn naar huis gegaan.”

Stille tocht

Samen met Hilda zat René de hele verdere zondag aan de buis gekluisterd. “Even voor middernacht kwam de bevestiging dat het vermiste lichaam inderdaad van Savannah was. Ik was er opeens compleet bij betrokken, heel bizar is dat. Er was zomaar iemand in mijn omgeving gekomen. Ik raakte er niet meer van los en ben Savannah helemaal gaan kennen. Ik blééf er maar over praten en ik ben Hilda heel dankbaar dat zij mij daar altijd alle gelegenheid voor heeft gegeven.” Via Lex Boot, een bevriende dominee die René kende van de Lionsclub Zeewolde, werd er contact gelegd met de wijkdominee van Savannah in Bunschoten. “Ik vertelde hem dat ik graag mee wilde lopen met de stille tocht. Hij raadde mij af om Aika mee te nemen, want dat had ik eigenlijk gewild. Ik heb een mooie foto van Aika gemaakt en die meegenomen. Er liepen 7000 mensen mee in de stille tocht. Heel indrukwekkend was dat. Bij alle bloemen heb ik de foto gelegd, met daarbij de tekst ‘Vol ongeloof jou gevonden’.” We zijn inmiddels een kleine twee-en-een-half jaar verder. De scherpe kantjes zijn er misschien vanaf, elke dag is er nog wel een moment dat René aan Eerste Pinksterdag 2017 terugdenkt. “Ten tijde van het proces tegen verdachte Angelo S. was dat natuurlijk heftiger, op andere momenten is dat minder. Graag zou ik de ouders van Savannah hebben ontmoet, maar zij hebben aangegeven dat niet of nóg niet te willen. Ik ben door het gebeurde wel emotioneler geworden, ik laat eerder een traantje. Wonderlijk eigenlijk al die toevalligheden die zondagmorgen. Ik heb het gevoel dat dat het zo moest zijn die dag.” Nog één detail tot slot: enkele weken na de vondst van Savannah’s lichaam wonnen René en Aika de eerste prijs bij het onderdeel ‘speuren’.



Op de hoogte blijven van het laatste nieuws? Like ons ook op Facebook!

Ontworpen door BCO Reclameburo