Zeewolde Actueel

Zaterdag, 6 juni 2020

Uw huis-aan-huis nieuwsblad met het laatste nieuws uit Zeewolde

Trouwen in crisistijd: in klein bestek en zielsgelukkig

Trouwen in crisistijd: in klein bestek en zielsgelukkigTrouwen in crisistijd: in klein bestek en zielsgelukkigTrouwen in crisistijd: in klein bestek en zielsgelukkig
Redactie: Jelle Stellingwerf

ZEEWOLDE — De raadzaal van het gemeentehuis leek groter dan ooit. Vijf mensen waren bijeen voor een huwelijksvoltrekking: het bruidspaar, twee getuigen vanuit de gemeente en de trouwambtenaar. Meer mocht even niet, en uitstellen lag daarom voor de hand. Waarom dan toch vasthouden aan die datum van 26 maart 2020? Petra van Laarhoven en Marcel Looijkens hadden daar alle reden toe.

“We zagen het al aankomen”, vertelt Petra, “want als alles om je heen op slot gaat, dan kun je op je vingers natellen dat trouwplannen niet gaan uitpakken zoals je je dat had voorgesteld. Zonder horeca geen feest! Of nou ja, in ieder geval niet zoals we hadden gewild.” Het had daarom iets onwerkelijks, die donderdagmiddag. Drie mensen op ruime afstand van elkaar achter het hoefijzervormige vergadermeubilair, twee blije mensen ervoor, en dat was het dan. Na de traditionele vragen en het jawoord klonk dan ook een héél bescheiden applausje van het driekoppige ‘publiek’, maar de onderstrepende kus van bruid en bruidegom was er niet minder vurig om! Het had, na dagen van spannend afwachten, dan toch kunnen doorgaan. Op de huwelijksakte en het trouwboekje stond het zwart op wit: 26 maart 2020.

Petra van Laarhoven en Marcel Looijkens zijn jeugdliefdes. Het had er in hun jonge jaren alle schijn van dat de geboren Brabanders samen iets zouden gaan opbouwen. Het lot besliste anders. Een zeer ernstig auto-ongeluk schakelde Marcel voor lange tijd uit. Allerlei bijkomende factoren zorgden ervoor dat het contact verwaterde, en uiteindelijk uitdoofde. Gedurende 35 jaar kruisten hun levenspaden niet. “Da’s een lange tijd”, concludeert Marcel, “en in een half mensenleven kan er veel gebeuren!” Niet verwonderlijk dus dat Petra en Marcel ieder afzonderlijk een lang verhaal meedragen waarin huwelijken, kinderen, scheidingen en verlies een belangrijke rol spelen. Juist in een periode waarin ze zich beide als ‘opnieuw single’ voorzichtig op het Facebook-pad begeven, komt Petra op het idee om zich op dat platform te profileren onder haar meisjesnaam. “Ik weet nog steeds niet goed hoe ik daar zo bij kwam”, erkent Petra, “maar het was wel een opwelling met grote gevolgen!” Nog niets vermoedend zag Marcel die naam voorbij komen, maar hij kon het belletje dat intussen onmiskenbaar was gaan rinkelen niet negeren. Schoorvoetend vroeg hij: “Eh, ben jij dat, Peet?” Petra lacht uitbundig bij de herinnering aan dat moment. “Nou, Peet wás het, hoor!”

De rest is geschiedenis. Chatten werd latten, latten werd samenwonen, en van samenwonen kwam tóch trouwen, hoewel hun dat eerst niet zo ‘nodig’ leek. “Dat opnieuw samen was heerlijk, en ruimschoots genoeg, dus ach, waarom dan?”, vat Petra dat gevoel samen. Maar op vakantie in Griekenland ging Marcel, naar eigen zeggen niet bepaald romantisch aangelegd, toch op één knie, en vroeg de vraag. Natuurlijk zei ze ja, “en dan liefst als we precies vijf jaar samen zijn. Trouwen op ons eerste lustrum!” Daarom dus die 26e maart, want die datum is nu voor het gelukkige paar in meer dan één opzicht een dag om te vieren. En dat feest, dat ook in de planning zat? Gulle Brabanders als ze zijn laten ze zich een feest niet zomaar ontzeggen. “Als het weer kan geven we alsnog een trouwfeest voor familie en vrienden, en we zien wel wanneer dat zal zijn.” Ze stralen het uit: zielsgelukkig samen, kome wat komt.